~Lilly~
-Cholera, co ty zrobiłaś? -krzyknął i zauważyłam wielką, ciemną plamę od kawy na jego bluzce. upss. Chyba już go nie polubiłam.-Przepraszam nie widziałam Cię - odpowiedziałam. Zapisałam na małej karteczce swój numer telefonu żeby się nie mnie czepiał-Proszę, to jest mój numer telefonu, jak wrócisz z pralni zadzwoń do mnie i powiedź ile mam ci za to oddać.-Chłopak uśmiechnął się, a ja zobaczyłam śliczne dołeczki w jego policzkach. Strasznie to w chłopakach lubię, uważam że to przeurocze.
-Dziękuję i przepraszam za mój wybuch, czasami tego nie kontroluję.-przyznał ze skruchą
-Nic się nie stało. Każdemu się zdarza.- szczerze, to mi nawet zbyt często. Nie wytrzymuję i muszę się na kimś wyżyć. Niestety, wiele razy tego żałuję, ponieważ ludzie się potem na mnie obrażają. No tak już bywa. Ważne że mam Monice, ona zawsze mnie wspiera. O kurde, jutro mam test z historii na który nic, kompletnie nic nie umiem!-pomyślałam - Wiesz, to ja już pójdę, cześć.
-Do widzenia Lilly.
Szłam w kierunku domu i zastanawiałam się skąd on zna moje imię. Przecież się mu nie przedstawiałam, no to jak on mógł to wiedzieć? Nie wiem.. Mam nadzieję, że jak spotkamy się, abym mogła mu oddać kasę za to pranie to dowiem się czegoś więcej. Nie zastanawiałam się już dłużej, bo byłam po domem. Oczywiście musiałam udawać że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Nie mogłam mojemu tacie nic powiedzieć o Nathanie, bo by się za bardzo tym przeją. Prawdopodobnie by poszedł do mojego 'znajomego' (czyt.wroga) i miałabym jeszcze większe piekło w szkole niż do tej pory, a tego raczej chcę uniknąć. Weszłam z uśmiechem do mojego mieszkania. Nic sie nie zmieniło, tata przed laptopem, pisze jakiś artykuł do pracy, którego pewnie w niej nie skończył, a Kevin na cały regulator słucha muzyki w swoim pokoju. Norma. Wparowałam do pokoju mojego brata i odłączyłam kabel od kompa. Dobrze mu tak.
- Włączaj to! Już! - krzyknął
- Albo ściszysz to albo możesz o tym pomarzyć.
-Dobra, ściszę. Ale włącz
-Nareszcie normalnie można się z Tobą dogadać bracie-uśmiechnęłam się i wyszłam z miną zwycięzcy.
Jak dobrze być w domu, w swoim pokoju, w wygodnych dresach. Uwielbiam to. Nie wiem jak to zrobię, ale jest godzina 17 a muszę się nauczyć 10 tematów z działu 'historia powszechna' nienawidzę tego. Jestem dobra, można powiedzieć że najlepsza z klasy z matmy i chemii. Wszyscy mi się dziwią, ale ja naprawdę się tym interesuję. Każdy mówi że jestem kujonem. A to nie jest prawda. Nie moja wina że słucham na lekcji i jakoś samo mi to wszystko wchodzi do głowy. No może z takich trudniejszych lekcji przygotowuję się systematycznie.
~3 godziny później~
Normalnie jestem pod wrażeniem. Nauczyłam się wszystkiego z historii, chemii i fizyki. SZOK. Jednak przydaje się uczenie z lekcji na lekcje. To mam czas dla siebie. Chyba pójdę się przejść, jest naprawdę ciepło, a kocham spacery po parku gdy jest już ciemno. Ubrałam się w mój ulubiony zestaw na jesień i wyszłam z domu. Jezu, jak dużo tutaj młodych par, tak strasznie im zazdroszczę, chciałabym aby mnie ktoś tak strasznie pokochał że byłby w stanie zrobić dla mnie wszystko, ktoś kto by się o mnie troszczył gdybym zachorowała, ktoś z kim mogłabym pogadać ktoś kto.. Moje rozmyślenie przerwał mi dzwonek mojego telefonu. Wyciągnęłam iphona i sprawdziłam kto dzwonił. Sydney. Nie, nie odbiorę, nie mam ochoty na żadne rozmowy, teraz jest mój czas. Pierwszy raz od 3 miesięcy wcześniej wyrobiłam się z nauką i mogę się przejść. Jestem naprawdę szczęśliwa z tego powodu. Zanim się zorientowałam zrobiłam już 2 kółko wokół parku.. Hmm, ktoś idzie w moim kierunku, chyba skądś go kojarzę, chwila.. a to nie jest... Tak, to on..
_____________________________________________________
Hej:) Jest już 1 rozdział. Strasznie chciałabym Was przeprosić za moją tak długą nie obecność, ale miałam strasznie dużo nauki w tym tygodniu. Cały czas kartkówki, sprawdziany, mase zadań domowych i tak dalej.
Na razie nic szczególnego się nie dzieję, ale mam kilka pomysłów na rozkręcenie akcji. Miłego czytania. Liczę na szczere komentarze:D
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz